แกมเบียเป็นตลาดขนาดเล็ก พลเมืองประมาณ 1.3 ล้านคน ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพทางด้านเกษตรกรรม ผลผลิตสำคัญ คือ ถั่วลิสง (Groundnuts) คิดเป็นรายได้ประมาณร้อยละ 90 ของการส่งออกของประเทศ อาชีพสำคัญที่รองลงมา คือ การประมงและการเลี้ยงสัตว์ กำลังแรงงานในภาคเกษตรกรรมคิดเป็นร้อยละ 85 ของกำลังแรงงานของประเทศ (Active Population)
ชาวแกมเบียนิยมบริโภคข้าวเป็นอาหารหลัก รวมทั้งอาหารพื้นบ้านที่ผลิตเพื่อการบริโภค เช่น ข้าวฟ่าง และข้าวโพด การผลิตข้าวภายในประเทศยังไม่เพียงพอต่อการบริโภคภายในประเทศ แม้จะได้รับความช่วยเหลือด้านเทคโนโลยีด้านข้าวจากไต้หวัน และผู้เชี่ยวชาญด้านข้าวจากอินโดนีเซียส่งบุคคลากรไปให้ความรู้ด้านการปลูกข้าวในแกมเบีย
แหล่งน้ำสำคัญของแกมเบียได้จากแม่น้ำแกมเบียที่ช่วยในการเพาะปลูกครอบคลุมบริเวณพื้นที่กว่าครึ่งหนึ่งของประเทศตั้งแต่เมือง Wassu ตอนบนจนถึง Baboon Islands ตอนล่าง สองฝากฝั่งบริเวณดังกล่าวจะได้รับน้ำจืดจากแม่น้ำแกมเบียเกือบตลอดทั้งปี มีผลช่วยการเกษตรและปลูกข้าวได้ดี แต่ในฤดูน้ำแล้ง คือ ในราวเดือนมิถุนายน-ตุลาคม น้ำในแม่น้ำแกมเบียจะลดระดับลงทำให้น้ำในมหาสมุทรแอตแลนติกซึ่งรายรอบบริเวณที่ตั้งกรุงบันจูลจะไหลทวนกระแสน้ำแกมเบียลึกเข้าไปในบริเวณที่เป็นน้ำจืดเป็นระยะทางประมาณ 150 ก.ม. ทำให้พื้นที่ทำการเพาะปลูกและพืชผลทางการเกษตรเสียหาย เนื่องจากไม่สามารถทำต่อน้ำเค็มได้ และเป็นเหตุผลหนึ่งที่แสดงให้เห็นว่าแม้ว่าประเทศแกมเบียจะได้รับน้ำจืด (Fresh Water) จากแม่น้ำแกมเบียตลอดทั้งปี แต่การผลิตข้าวไม่สามารถจะได้รับผลเต็มเม็ดเต็มหน่วย ฉะนั้น ประเทศแกมเบียจึงต้องพึ่งพาการนำเข้าข้าวจากต่างประเทศและประเทศไทยต่อไป
เศรษฐกิจของประเทศแกมเบียจัดเป็นระบบเศรษฐกิจขนาดเล็ก การพัฒนาจำเป็นต้องพึ่งพาเงินทุนจากภายนอกประเทศเป็นหลัก ตามสถิติเกี่ยวกับการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศระบุว่าตั้งแต่ประเทศแกมเบียได้รับเอกราช รัฐบาลของประเทศแกมเบียยังไม่เคยดำเนินงานโครงการขนาดใหญ่ที่ต้องใช้เงินทุนมาก (Large-Scale Projects) มาก่อนเลย เพิ่งจะมีการตื่นตัวและเริ่มโครงการพัฒนาในระยะหลังนี้โดยอาศัยเงินทุนสนับสนุนจากต่างประเทศ
ในส่วนที่ทำรายได้เข้าประเทศที่สำคัญในระยะ 4-5 ปีที่ผ่านมา คือ อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวซึ่งนับว่าได้ขยายตัวอย่างรวดเร็ว กรุงบันจูลมีท่าอากาศยานยุนดัมเปิดดำเนินการในปี ค.ศ. 1980 (เริ่มก่อสร้างลานบินตั้งแต่สมัยยังอยู่ในการปกครองของอังกฤษ) และในปี ค.ศ. 1997 ท่าอากาศยานใหม่ได้เปิดให้บริการด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกที่ทันสมัยมากขึ้น ท่าอากาศยานที่ปรับปรุงใหม่นี้มีทั้งเที่ยวบินภายในประเทศและจากประเทศในทวีปแอฟริกาเพื่อนบ้าน และเที่ยวบินระหว่างประเทศไว้บริการ โดยมีเที่ยวบินเพิ่มมากขึ้นในระหว่างช่วงฤดูกาลท่องเที่ยว
เที่ยวบินเหล่านี้ส่วนใหญ่จะมาจากประเทศอังกฤษและประเทศในสแกนดิเนเวีย และตั้งแต่ปี พ.ศ. 1992 เป็นต้นมา โดยเฉพาะในช่วงฤดูร้อนโรงแรมสำคัญ ๆ ในแกมเบียได้จัด Charter Flights เป็นครั้งแรกนำนักท่องเที่ยวจากประเทศอังกฤษมาลงที่กรุงบันจูลในช่วงฤดูกาล Off Season ในยุโรป ปัจจุบันนี้เนื่องจากอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวในประเทศแกมเบียได้รับผลเป็นที่น่าพอใจจึงทำให้ในแต่ละปีมีนักท่องเที่ยวเดินทางมาประเทศนี้จำนวนเพิ่มขึ้นมาก (ปัจจุบันมีนักท่องเที่ยวไปเยือนแกมเบียประมาณปีละสามแสนคน) ทำให้อุตสาหกรรมโรงแรมขยายตัวอย่างรวดเร็ว โดยมีชาวต่างประเทศมาลงทุนสร้างโรงแรมระดับ 3-5 ดาว ขึ้นหลายแห่ง มีผลทำให้อุตสาหกรรมการก่อสร้างในกรุงบันจูล และรอบ ๆ บริเวณข้างเคียงขยายตัวไปด้วย--จบ--
ที่มา : สถานเอกอัครราชฑูต ณ กรุงดาการ์
--วารสาร สภาหอการค้าแห่งประเทศไทย ฉบับที่ 7/2543 วันที่ 15 เมษายน 2543--
-อน-
ชาวแกมเบียนิยมบริโภคข้าวเป็นอาหารหลัก รวมทั้งอาหารพื้นบ้านที่ผลิตเพื่อการบริโภค เช่น ข้าวฟ่าง และข้าวโพด การผลิตข้าวภายในประเทศยังไม่เพียงพอต่อการบริโภคภายในประเทศ แม้จะได้รับความช่วยเหลือด้านเทคโนโลยีด้านข้าวจากไต้หวัน และผู้เชี่ยวชาญด้านข้าวจากอินโดนีเซียส่งบุคคลากรไปให้ความรู้ด้านการปลูกข้าวในแกมเบีย
แหล่งน้ำสำคัญของแกมเบียได้จากแม่น้ำแกมเบียที่ช่วยในการเพาะปลูกครอบคลุมบริเวณพื้นที่กว่าครึ่งหนึ่งของประเทศตั้งแต่เมือง Wassu ตอนบนจนถึง Baboon Islands ตอนล่าง สองฝากฝั่งบริเวณดังกล่าวจะได้รับน้ำจืดจากแม่น้ำแกมเบียเกือบตลอดทั้งปี มีผลช่วยการเกษตรและปลูกข้าวได้ดี แต่ในฤดูน้ำแล้ง คือ ในราวเดือนมิถุนายน-ตุลาคม น้ำในแม่น้ำแกมเบียจะลดระดับลงทำให้น้ำในมหาสมุทรแอตแลนติกซึ่งรายรอบบริเวณที่ตั้งกรุงบันจูลจะไหลทวนกระแสน้ำแกมเบียลึกเข้าไปในบริเวณที่เป็นน้ำจืดเป็นระยะทางประมาณ 150 ก.ม. ทำให้พื้นที่ทำการเพาะปลูกและพืชผลทางการเกษตรเสียหาย เนื่องจากไม่สามารถทำต่อน้ำเค็มได้ และเป็นเหตุผลหนึ่งที่แสดงให้เห็นว่าแม้ว่าประเทศแกมเบียจะได้รับน้ำจืด (Fresh Water) จากแม่น้ำแกมเบียตลอดทั้งปี แต่การผลิตข้าวไม่สามารถจะได้รับผลเต็มเม็ดเต็มหน่วย ฉะนั้น ประเทศแกมเบียจึงต้องพึ่งพาการนำเข้าข้าวจากต่างประเทศและประเทศไทยต่อไป
เศรษฐกิจของประเทศแกมเบียจัดเป็นระบบเศรษฐกิจขนาดเล็ก การพัฒนาจำเป็นต้องพึ่งพาเงินทุนจากภายนอกประเทศเป็นหลัก ตามสถิติเกี่ยวกับการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศระบุว่าตั้งแต่ประเทศแกมเบียได้รับเอกราช รัฐบาลของประเทศแกมเบียยังไม่เคยดำเนินงานโครงการขนาดใหญ่ที่ต้องใช้เงินทุนมาก (Large-Scale Projects) มาก่อนเลย เพิ่งจะมีการตื่นตัวและเริ่มโครงการพัฒนาในระยะหลังนี้โดยอาศัยเงินทุนสนับสนุนจากต่างประเทศ
ในส่วนที่ทำรายได้เข้าประเทศที่สำคัญในระยะ 4-5 ปีที่ผ่านมา คือ อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวซึ่งนับว่าได้ขยายตัวอย่างรวดเร็ว กรุงบันจูลมีท่าอากาศยานยุนดัมเปิดดำเนินการในปี ค.ศ. 1980 (เริ่มก่อสร้างลานบินตั้งแต่สมัยยังอยู่ในการปกครองของอังกฤษ) และในปี ค.ศ. 1997 ท่าอากาศยานใหม่ได้เปิดให้บริการด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกที่ทันสมัยมากขึ้น ท่าอากาศยานที่ปรับปรุงใหม่นี้มีทั้งเที่ยวบินภายในประเทศและจากประเทศในทวีปแอฟริกาเพื่อนบ้าน และเที่ยวบินระหว่างประเทศไว้บริการ โดยมีเที่ยวบินเพิ่มมากขึ้นในระหว่างช่วงฤดูกาลท่องเที่ยว
เที่ยวบินเหล่านี้ส่วนใหญ่จะมาจากประเทศอังกฤษและประเทศในสแกนดิเนเวีย และตั้งแต่ปี พ.ศ. 1992 เป็นต้นมา โดยเฉพาะในช่วงฤดูร้อนโรงแรมสำคัญ ๆ ในแกมเบียได้จัด Charter Flights เป็นครั้งแรกนำนักท่องเที่ยวจากประเทศอังกฤษมาลงที่กรุงบันจูลในช่วงฤดูกาล Off Season ในยุโรป ปัจจุบันนี้เนื่องจากอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวในประเทศแกมเบียได้รับผลเป็นที่น่าพอใจจึงทำให้ในแต่ละปีมีนักท่องเที่ยวเดินทางมาประเทศนี้จำนวนเพิ่มขึ้นมาก (ปัจจุบันมีนักท่องเที่ยวไปเยือนแกมเบียประมาณปีละสามแสนคน) ทำให้อุตสาหกรรมโรงแรมขยายตัวอย่างรวดเร็ว โดยมีชาวต่างประเทศมาลงทุนสร้างโรงแรมระดับ 3-5 ดาว ขึ้นหลายแห่ง มีผลทำให้อุตสาหกรรมการก่อสร้างในกรุงบันจูล และรอบ ๆ บริเวณข้างเคียงขยายตัวไปด้วย--จบ--
ที่มา : สถานเอกอัครราชฑูต ณ กรุงดาการ์
--วารสาร สภาหอการค้าแห่งประเทศไทย ฉบับที่ 7/2543 วันที่ 15 เมษายน 2543--
-อน-