แท็ก
ยางพารา
ปริมาณผลผลิตที่มีไม่เพียงพอต่อความต้องการใช้ ทำให้สต็อกยางพาราของโลก ในปี 2543 ลดลงถึงร้อยละ 14.7 หรือคิดเป็นปริมาณสต็อกเพียงร้อยละ 29.6 ของปริมาณความต้องการใช้ เทียบกับในช่วงปี 2539-2542 ซึ่งมีปริมาณสต็อกเฉลี่ยถึงร้อยละ 35.3 ของปริมาณความต้องการใช้
สต็อกยางที่ลดลงกอปรกับราคายางสังเคราะห์ที่ปรับสูงขึ้นตามราคาน้ำมัน กระตุ้นให้ราคายางแผ่นรมควันในตลาดสิงคโปร์ในปี 2543 สูงขึ้นจากปีก่อนร้อยละ 9.6 เป็นการสูงขึ้นของราคาเป็นปีแรก นับจากปี 2539-2542 ที่ราคายางในตลาดสิงคโปร์ปรับลดลงเฉลี่ยร้อยละ 17.4 ต่อปี
ราคายางในตลาดโลกที่สูงขึ้น และปริมาณสต็อกยางของไทยที่ลดลงถึงร้อยละ 24.8 ในปี 2543 ทำให้ราคายางแผ่นดิบ และราคายางแผ่นรมควันของไทย สูงขึ้นจากปีก่อนร้อยละ 19.6 และ 14.7 ตามลำดับ หลังจากที่ราคายางของไทยตกต่ำต่อเนื่องมาตั้งแต่ปี 2539 จนถึงปี 2542 โดยราคายางแผ่นดิบ และราคายางแผ่นรมควันลดลงเฉลี่ยถึงร้อยละ 13.0 และ 12.6 ต่อปี ตามลำดับ
ยางพาราเป็นพืชเศรษฐกิจสำคัญของไทยที่มีศักยภาพในการแข่งขันสูง เนื่องจากมีความได้เปรียบด้านต้นทุนการผลิต สภาพภูมิอากาศ และประสิทธิภาพการผลิตจากการเป็นผู้ผลิตยางอันดับหนึ่งของโลก
ปัญหาและอุปสรรคในการพัฒนายางพารา ได้แก่ ปัญหาด้านการผลิต (การขาดแคลนแรงงานกรีดยาง) และปัญหาด้านการตลาด (การแทรกแซงราคายางของภาครัฐ การถูกกดราคารับซื้อ และการลักลอบส่งออกยาง)
ในปี 2544 คาดว่าปริมาณผลผลิตและผลผลิตต่อไร่ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ราคามีแนวโน้มสูงขึ้นตามสต็อกที่เริ่มลดลง
ปริมาณผลผลิตยางพาราที่มีไม่เพียงพอต่อความต้องการใช้ ทำให้สต็อกยางพาราของโลกในปี 2543 ลดลงถึงร้อยละ 14.7
ในปี 2543 ผลผลิตยางพาราของโลกมีจำนวน 6,850 พันเมตริกตัน เพิ่มจากปีก่อนร้อยละ 0.9 ซึ่งไม่เพียงพอต่อปริมาณความต้องการใช้ที่เพิ่มถึงร้อยละ 8.2 คิดเป็น 7,220 พันเมตริกตัน ตามการขยายตัวของอุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์ยาง เป็นผลให้สต็อกยางของโลกลดลงร้อยละ 14.7เหลือ 2,140 พันเมตริกตัน คิดเป็นร้อยละ 29.6 ของปริมาณความต้องการใช้ เทียบกับในช่วงปี 2539-2542 ซึ่งมีปริมาณสต็อกเฉลี่ยถึงร้อยละ 35.3 ของปริมาณความต้องการใช้
สต็อกยางที่ลดลง กอปรกับราคายางสังเคราะห์ที่ปรับสูงขึ้นตามราคาน้ำมัน เป็นผลให้ราคายางพาราในตลาดโลกของปี 2543 ปรับเพิ่มขึ้น
สต็อกยางที่ลดลง กอปรกับราคายางสังเคราะห์ที่ปรับสูงขึ้นตามราคาน้ำมัน ส่งผลให้ราคายางแผ่นรมควันในตลาดสิงคโปร์และตลาดมาเลเซียเฉลี่ยเมตริกตันละ 1,151 ดอลลาร์สิงคโปร์ และ 2,619 ริงกิต เพิ่มจากปีก่อนร้อยละ 9.6 และ 9.0 ตามลำดับ ซึ่งถือเป็นการสูงขึ้นของราคาเป็นปีแรก นับจากปี 2539 ถึงปี 2542 ที่ราคาปรับลดลงเฉลี่ยร้อยละ 17.4 และ 11.4 ต่อปี ตามลำดับ
ปี 2543 เป็นปีแรกในรอบ 6 ปีที่ปริมาณสต็อกยางของไทยลดลงถึงร้อยละ 24.8
ในปี 2543 ประเทศไทยมีอุปสงค์ของการใช้ยางเพิ่มถึงร้อยละ 14.0 คิดเป็น 2.41 ล้าน เมตริกตัน ตามการขยายตัวของปริมาณการส่งออกและการใช้ภายในประเทศที่เพิ่มขึ้นร้อยละ 14.8 และ 6.9 ตามลำดับ ขณะที่ผลผลิตยางมีเพียง 2.35 ล้านเมตริกตัน เพิ่มขึ้นจากปีก่อนร้อยละ 8.9 ซึ่งภาวะอุปสงค์ยางส่วนเกินนี้ เป็นผลให้ปริมาณสต็อกยางภายในประเทศลดลงถึงร้อยละ 24.8 เหลือเพียง 188,635 เมตริกตัน นับเป็นปีแรกในรอบ 6 ปีที่สต็อกยางของไทยมีแนวโน้มลดลง
ราคายางในประเทศในปี 2543 ปรับสูงขึ้นจากปีก่อนตามสต็อกยางที่ลดลง
ราคายางแผ่นดิบชั้น 3 ที่เกษตรกรขายได้และราคาขายส่งยางแผ่นรมควันชั้น 3 ตลาดหาดใหญ่ ปรับเพิ่มจากปีก่อนร้อยละ 19.6 และ 14.7 เป็นเฉลี่ยเมตริกตันละ 21,437 และ 23,826 บาท ตามลำดับ ซึ่งถือเป็นการปรับขึ้นราคาเป็นปีแรก เมื่อเทียบกับในช่วงปี 2539-2542 ที่ราคาปรับลดลงเฉลี่ยร้อยละ 13.0 และ 12.6 ต่อปี ตามลำดับ โดยมีปัจจัยสำคัญจากราคายางในตลาดต่างประเทศที่สูงขึ้นและสต็อกยางที่ลดลงตามการขยายตัวของอุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์ยาง โดยเฉพาะอุตสาหกรรมถุงมือยางและยางรถยนต์
ยางพาราเป็นพืชเศรษฐกิจสำคัญของไทยที่มีศักยภาพในการแข่งขันสูง
ไทยมีความได้เปรียบด้านต้นทุนการผลิต สภาพภูมิอากาศ และประสิทธิภาพการผลิต ทำให้ไทยยังคงสถานภาพเป็นผู้ผลิตยางอันดับหนึ่งของโลกติดต่อกันเป็นเวลา 10 ปี โดยไทยสามารถขยายตลาดส่งออกทดแทนตลาดเดิมของมาเลเซียที่ผลผลิตมีแนวโน้มลดลง ประกอบกับมาเลเซียมีนโยบายในการสร้างมูลค่าเพิ่มผลผลิตยางพาราด้วยการแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ยางประเภทต่างๆ แทนการส่งออกในรูปยางดิบ ทำให้เป็นโอกาสของไทยในการขยายตลาดส่งออกยางพารา
ปัญหาและอุปสรรคในการพัฒนายางพารา ได้แก่ ปัญหาด้านการผลิต (การขาดแคลนแรงงานกรีดยาง) และปัญหาด้านการตลาด (การแทรกแซงราคายางของภาครัฐ การถูกกดราคารับซื้อ และการลักลอบส่งออกยาง)
ปัญหาและอุปสรรคที่สำคัญของการพัฒนายางพาราไทย แบ่งเป็น ปัญหาด้านการผลิต เนื่องจากการขาดแคลนแรงงานกรีดยาง และปัญหาด้านการตลาด ประกอบด้วย การแทรกแซงราคายางของภาครัฐ ซึ่งกระทบต่อต้นทุนวัตถุดิบที่สูงขึ้น การถูกกดราคารับซื้อจากประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นคู่ค้าที่สำคัญของไทย และการลักลอบส่งออกยางไปมาเลเซีย ทั้งในรูปน้ำยางสดและน้ำยางข้น
ในปี 2544 คาดว่าปริมาณผลผลิตและผลผลิตต่อไร่ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ราคามีแนวโน้มสูงขึ้น
ปริมาณผลผลิตและผลผลิตต่อไร่ในปี 2544 คาดว่ายังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยราคายางมีแนวโน้มสูงขึ้นตามปริมาณสต็อกยางที่ลดลง กอปรกับอุปสงค์การใช้ยางในอุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์ยางที่เพิ่มขึ้น โดยราคายางแผ่นดิบและราคายางแผ่นรมควันในไตรมาสแรกของปี 2544เฉลี่ยเมตริกตันละ 21,403 และ 22,987 บาท เพิ่มขึ้นจากไตรมาสเดียวกันปีก่อนร้อยละ 4.1 และร้อยละ 0.1 ตามลำดับ ทั้งนี้ ไทยยังคงเน้นการผลิตเพื่อส่งออกและเปลี่ยนมาผลิตยางแท่งทดแทนยางแผ่นรมควันมากขึ้น เพื่อให้สอดคล้องกับความต้องการของตลาดโลก
--ธนาคารแห่งประเทศไทย--
-สส-
สต็อกยางที่ลดลงกอปรกับราคายางสังเคราะห์ที่ปรับสูงขึ้นตามราคาน้ำมัน กระตุ้นให้ราคายางแผ่นรมควันในตลาดสิงคโปร์ในปี 2543 สูงขึ้นจากปีก่อนร้อยละ 9.6 เป็นการสูงขึ้นของราคาเป็นปีแรก นับจากปี 2539-2542 ที่ราคายางในตลาดสิงคโปร์ปรับลดลงเฉลี่ยร้อยละ 17.4 ต่อปี
ราคายางในตลาดโลกที่สูงขึ้น และปริมาณสต็อกยางของไทยที่ลดลงถึงร้อยละ 24.8 ในปี 2543 ทำให้ราคายางแผ่นดิบ และราคายางแผ่นรมควันของไทย สูงขึ้นจากปีก่อนร้อยละ 19.6 และ 14.7 ตามลำดับ หลังจากที่ราคายางของไทยตกต่ำต่อเนื่องมาตั้งแต่ปี 2539 จนถึงปี 2542 โดยราคายางแผ่นดิบ และราคายางแผ่นรมควันลดลงเฉลี่ยถึงร้อยละ 13.0 และ 12.6 ต่อปี ตามลำดับ
ยางพาราเป็นพืชเศรษฐกิจสำคัญของไทยที่มีศักยภาพในการแข่งขันสูง เนื่องจากมีความได้เปรียบด้านต้นทุนการผลิต สภาพภูมิอากาศ และประสิทธิภาพการผลิตจากการเป็นผู้ผลิตยางอันดับหนึ่งของโลก
ปัญหาและอุปสรรคในการพัฒนายางพารา ได้แก่ ปัญหาด้านการผลิต (การขาดแคลนแรงงานกรีดยาง) และปัญหาด้านการตลาด (การแทรกแซงราคายางของภาครัฐ การถูกกดราคารับซื้อ และการลักลอบส่งออกยาง)
ในปี 2544 คาดว่าปริมาณผลผลิตและผลผลิตต่อไร่ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ราคามีแนวโน้มสูงขึ้นตามสต็อกที่เริ่มลดลง
ปริมาณผลผลิตยางพาราที่มีไม่เพียงพอต่อความต้องการใช้ ทำให้สต็อกยางพาราของโลกในปี 2543 ลดลงถึงร้อยละ 14.7
ในปี 2543 ผลผลิตยางพาราของโลกมีจำนวน 6,850 พันเมตริกตัน เพิ่มจากปีก่อนร้อยละ 0.9 ซึ่งไม่เพียงพอต่อปริมาณความต้องการใช้ที่เพิ่มถึงร้อยละ 8.2 คิดเป็น 7,220 พันเมตริกตัน ตามการขยายตัวของอุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์ยาง เป็นผลให้สต็อกยางของโลกลดลงร้อยละ 14.7เหลือ 2,140 พันเมตริกตัน คิดเป็นร้อยละ 29.6 ของปริมาณความต้องการใช้ เทียบกับในช่วงปี 2539-2542 ซึ่งมีปริมาณสต็อกเฉลี่ยถึงร้อยละ 35.3 ของปริมาณความต้องการใช้
สต็อกยางที่ลดลง กอปรกับราคายางสังเคราะห์ที่ปรับสูงขึ้นตามราคาน้ำมัน เป็นผลให้ราคายางพาราในตลาดโลกของปี 2543 ปรับเพิ่มขึ้น
สต็อกยางที่ลดลง กอปรกับราคายางสังเคราะห์ที่ปรับสูงขึ้นตามราคาน้ำมัน ส่งผลให้ราคายางแผ่นรมควันในตลาดสิงคโปร์และตลาดมาเลเซียเฉลี่ยเมตริกตันละ 1,151 ดอลลาร์สิงคโปร์ และ 2,619 ริงกิต เพิ่มจากปีก่อนร้อยละ 9.6 และ 9.0 ตามลำดับ ซึ่งถือเป็นการสูงขึ้นของราคาเป็นปีแรก นับจากปี 2539 ถึงปี 2542 ที่ราคาปรับลดลงเฉลี่ยร้อยละ 17.4 และ 11.4 ต่อปี ตามลำดับ
ปี 2543 เป็นปีแรกในรอบ 6 ปีที่ปริมาณสต็อกยางของไทยลดลงถึงร้อยละ 24.8
ในปี 2543 ประเทศไทยมีอุปสงค์ของการใช้ยางเพิ่มถึงร้อยละ 14.0 คิดเป็น 2.41 ล้าน เมตริกตัน ตามการขยายตัวของปริมาณการส่งออกและการใช้ภายในประเทศที่เพิ่มขึ้นร้อยละ 14.8 และ 6.9 ตามลำดับ ขณะที่ผลผลิตยางมีเพียง 2.35 ล้านเมตริกตัน เพิ่มขึ้นจากปีก่อนร้อยละ 8.9 ซึ่งภาวะอุปสงค์ยางส่วนเกินนี้ เป็นผลให้ปริมาณสต็อกยางภายในประเทศลดลงถึงร้อยละ 24.8 เหลือเพียง 188,635 เมตริกตัน นับเป็นปีแรกในรอบ 6 ปีที่สต็อกยางของไทยมีแนวโน้มลดลง
ราคายางในประเทศในปี 2543 ปรับสูงขึ้นจากปีก่อนตามสต็อกยางที่ลดลง
ราคายางแผ่นดิบชั้น 3 ที่เกษตรกรขายได้และราคาขายส่งยางแผ่นรมควันชั้น 3 ตลาดหาดใหญ่ ปรับเพิ่มจากปีก่อนร้อยละ 19.6 และ 14.7 เป็นเฉลี่ยเมตริกตันละ 21,437 และ 23,826 บาท ตามลำดับ ซึ่งถือเป็นการปรับขึ้นราคาเป็นปีแรก เมื่อเทียบกับในช่วงปี 2539-2542 ที่ราคาปรับลดลงเฉลี่ยร้อยละ 13.0 และ 12.6 ต่อปี ตามลำดับ โดยมีปัจจัยสำคัญจากราคายางในตลาดต่างประเทศที่สูงขึ้นและสต็อกยางที่ลดลงตามการขยายตัวของอุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์ยาง โดยเฉพาะอุตสาหกรรมถุงมือยางและยางรถยนต์
ยางพาราเป็นพืชเศรษฐกิจสำคัญของไทยที่มีศักยภาพในการแข่งขันสูง
ไทยมีความได้เปรียบด้านต้นทุนการผลิต สภาพภูมิอากาศ และประสิทธิภาพการผลิต ทำให้ไทยยังคงสถานภาพเป็นผู้ผลิตยางอันดับหนึ่งของโลกติดต่อกันเป็นเวลา 10 ปี โดยไทยสามารถขยายตลาดส่งออกทดแทนตลาดเดิมของมาเลเซียที่ผลผลิตมีแนวโน้มลดลง ประกอบกับมาเลเซียมีนโยบายในการสร้างมูลค่าเพิ่มผลผลิตยางพาราด้วยการแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ยางประเภทต่างๆ แทนการส่งออกในรูปยางดิบ ทำให้เป็นโอกาสของไทยในการขยายตลาดส่งออกยางพารา
ปัญหาและอุปสรรคในการพัฒนายางพารา ได้แก่ ปัญหาด้านการผลิต (การขาดแคลนแรงงานกรีดยาง) และปัญหาด้านการตลาด (การแทรกแซงราคายางของภาครัฐ การถูกกดราคารับซื้อ และการลักลอบส่งออกยาง)
ปัญหาและอุปสรรคที่สำคัญของการพัฒนายางพาราไทย แบ่งเป็น ปัญหาด้านการผลิต เนื่องจากการขาดแคลนแรงงานกรีดยาง และปัญหาด้านการตลาด ประกอบด้วย การแทรกแซงราคายางของภาครัฐ ซึ่งกระทบต่อต้นทุนวัตถุดิบที่สูงขึ้น การถูกกดราคารับซื้อจากประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเป็นคู่ค้าที่สำคัญของไทย และการลักลอบส่งออกยางไปมาเลเซีย ทั้งในรูปน้ำยางสดและน้ำยางข้น
ในปี 2544 คาดว่าปริมาณผลผลิตและผลผลิตต่อไร่ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ราคามีแนวโน้มสูงขึ้น
ปริมาณผลผลิตและผลผลิตต่อไร่ในปี 2544 คาดว่ายังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยราคายางมีแนวโน้มสูงขึ้นตามปริมาณสต็อกยางที่ลดลง กอปรกับอุปสงค์การใช้ยางในอุตสาหกรรมผลิตภัณฑ์ยางที่เพิ่มขึ้น โดยราคายางแผ่นดิบและราคายางแผ่นรมควันในไตรมาสแรกของปี 2544เฉลี่ยเมตริกตันละ 21,403 และ 22,987 บาท เพิ่มขึ้นจากไตรมาสเดียวกันปีก่อนร้อยละ 4.1 และร้อยละ 0.1 ตามลำดับ ทั้งนี้ ไทยยังคงเน้นการผลิตเพื่อส่งออกและเปลี่ยนมาผลิตยางแท่งทดแทนยางแผ่นรมควันมากขึ้น เพื่อให้สอดคล้องกับความต้องการของตลาดโลก
--ธนาคารแห่งประเทศไทย--
-สส-